ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

ΔΟΑΤΑΠ (πρώην ΔΙΚΑΤΣΑ) : Ένας μηχανισμός ταλαιπωρίας χιλιάδων νέων !

Αξιολόγηση Χρήστη: 0 / 5

Αστέρια ΑνενεργάΑστέρια ΑνενεργάΑστέρια ΑνενεργάΑστέρια ΑνενεργάΑστέρια Ανενεργά
 

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2013

Φαίνεται ότι κάποιοι ή δεν έχουν σχέση με το αντικείμενο ή απλά αλληθωρίζουν όταν δεν θέλουν να κατανοήσουν ότι ο ΔΟΑΤΑΠ , ο επίσημος φορέας που ασχολείται με την αναγνώριση των τίτλων σπουδών από Πανεπισ

τήμια του εξωτερικού, στο νέο πλαίσιο και τη νέα πραγματικότητα της μεταλυκειακής εκπαίδευσης στη χώρα μας , δεν μπορεί και δεν πρέπει να παίζει κανένα κυριολεκτικά ρόλο. Με άλλα λόγια εσκεμμένα κάνουν τα πράγματα δύσκολα και πολύπλοκα ενώ είναι απλά και ξεκάθαρα. Τι κάνει στην ουσία ο ΔΟΑΤΑΠ ; Εφαρμόζει δαιδαλώδεις και γραφειοκρατικές διαδικασίες για να αποφανθεί τελικά για θέματα που είναι αρμοδιότητα άλλων ! Δεν θα σταθούμε στις παράξενες ιστορίες του παρελθόντος και στις φήμες που έθιγαν το κύρος του Οργανισμού αυτού. Ήταν γύρω στα 1985 όταν με έκπληξη είδαμε για πρώτη φορά στις λίστες των αναγνωρισμένων από το ΔΙΚΑΤΣΑ Πανεπιστημίων ένα Αμερικάνικο Πανεπιστήμιο που στις ΗΠΑ ήταν σε καραντίνα !

Και επειδή έχει πολλές φορές ακουστεί ότι αυτό που αναζητείται μετά μανίας είναι το αυτονόητο - μάλιστα ο πρωθυπουργός έχει μιλήσει επανειλημμένα για την «επανάσταση του αυτονόητου» - είναι καιρούς να δούμε το αυτονόητο και στην περίπτωση του ΔΟΑΤΑΠ.
Επαναλαμβάνουμε λοιπόν. Τι κάνει ο ΔΟΑΤΑΠ ; Με απλά λόγια αναγνωρίζει Πανεπιστήμια ως ισότιμα προς τα Ελληνικά και ακολούθως αναγνωρίζει τίτλους σπουδών ως αντίστοιχους με αυτούς που απονέμουν τα Ελληνικά ΑΕΙ.
Γιατί να έχει ο ΔΟΑΤΑΠ αυτές τις αρμοδιότητες όταν είναι εφικτό (και ανέξοδο…) να περάσουν σε άλλους φορείς ; Αν δούμε τις δύο φάσεις στο παραγωγικό έργο του ΔΟΑΤΑΠ θα διαπιστώσουμε ότι σε σχέση με την ισοτιμία η φάση αυτή μπορεί να καλυφτεί εύκολα από Προξενεία της χώρας και τα Ελληνικά Πανεπιστήμια.
Καταρχήν μία λίστα με όλα τα αναγνωρισμένα Πανεπιστημιακά Ιδρύματα σε κάθε χώρα που θα διατηρούν, θα ανανεώνουν και θα προμηθεύουν τα Προξενεία της χώρας μας είναι το πρώτο καθαρό βήμα. Γιατί αν δεν είναι αλαζονικό είναι τουλάχιστον ύποπτο να αφήνουμε μια επιτροπή να αποφαίνεται αν ένα Πανεπιστήμιο του εξωτερικού είναι όντως Πανεπιστήμιο ή όχι όταν στη χώρα του αναγνωρίζεται πλήρως από τις εκεί κρατικές αρχές και παράγει πιστοποιημένους και νόμιμους επαγγελματίες. Όπως είναι αφελές να πιστεύουμε ότι μια έγγραφη δήλωση ή ένας κατάλογος (που αλλάζει διαρκώς βέβαια..) ότι στους εκατό καθηγητές αυτού του Πανεπιστημίου οι πενήντα ένας έχουν διδακτορικό, αρκεί για να το αποδεχτούμε ή να το απορρίψουμε ως Πανεπιστήμιο ! Αυτά είναι αστειότητες. Γιατί αν για χώρες όπως το Νεπάλ ή τα νησιά Φίτζι αυτό θα είχε μια λογική (που δεν έχει…) τότε γιατί να είναι λογικό για Πανεπιστήμια χωρών όχι όπως οι ΗΠΑ αλλά η Αργεντινή , η Ουρουγουάη, το Μεξικό, η Εσθονία και η Ουκρανία ; Και ας μη βιαστούν κάποιοι να μιλήσουν για χώρες όπου υπάρχει διαφθορά γιατί πρέπει να θυμηθούν τη θέση της χώρας μας στην παγκόσμια λίστα χωρών με τη μεγαλύτερη διαφθορά…Αυτό είναι το πρώτο βήμα. Ο κάτοχος ενός τίτλου σπουδών από Πανεπιστήμιο που συμπεριλαμβάνεται στις λίστες αυτές πρέπει να θεωρείται πτυχιούχος. Κάποτε πρέπει να γίνει κατανοητό αυτό. Ο «διασυρμός» με την περίπτωση των Κολεγίων δεν έφτασε για μερικούς που ακόμη επιμένουν για τις κλειστές διαδικασίες μέσω του ΔΟΑΤΑΠ ; Αναγνωρίσαμε ή δεν αναγνωρίσαμε τα πτυχία των Κολεγίων και μάλιστα αναγνωρίσαμε και Κολέγια που δεν παρέχουν Ευρωπαϊκούς τίτλους σπουδών ; (Deere College, University of Indianapolis). Δώσαμε ή δεν δώσαμε επαγγελματικά δικαιώματα στους αποφοίτους των Κολεγίων ; Είχαμε τη δυνατότητα να κάνουμε κάτι διαφορετικό ; Πως λοιπόν θα πούμε σε κάποιον απόφοιτο Πανεπιστημίου της Μαλαισίας ότι πρέπει να αποφανθεί ο ΔΟΑΤΑΠ για το Πανεπιστήμιο που αποφοίτησε και τον τίτλο σπουδών που απέκτησε όταν δεν λέμε τίποτε για τον απόφοιτο ενός πρώην Εργαστηρίου Ελευθέρων Σπουδών ; Είναι πέρα για πέρα παράλογο και άδικο.
Βήμα δεύτερο. Να αφήσουμε τα Πανεπιστήμια, με εσωτερικές, δικές τους επιστημονικές και διοικητικές διαδικασίες, να κρίνουν για την ακαδημαϊκή βαρύτητα άρα και έμμεση ακαδημαϊκή αναγνώριση όλων των τίτλων σπουδών. Σε όλη τη γη όταν κάποιος υποβάλει αίτηση για ένταξή του σε ένα μεταπτυχιακό πρόγραμμα, είναι το Πανεπιστήμιο που αποφασίζει αν έχει τα ακαδημαϊκά standards να ενταχτεί στο πρόγραμμά του. Κανείς άλλος. Το Πανεπιστήμιο έχει θεσπίσει μεθόδους και ακολουθεί δικές του διαδικασίες για να αποφασίσει. Για το λόγο αυτό, επειδή δηλαδή τα Πανεπιστήμια έχουν δικές τους διαδικασίες είχαμε το καθόλου παράδοξο αλλά εκνευριστικό, απόφοιτοι κέντρων ελευθέρων σπουδών στην Ελλάδα (έτσι δεν ονομάζαμε τα Κολέγια μέχρι πρότινος ;) να γίνονται δεκτοί στο Harvard και εδώ να θεωρούνται απόφοιτοι Λυκείου. Εκτός και αν οι ειδήμονες του ΔΙΚΑΤΣΑ και του ΔΟΑΤΑΠ θεωρούν εαυτούς πάνω από τις αρμόδιες επιτροπές κρίσης του Harvard και του ΜΙΤ…Και ανάποδα, καμία απόφαση, κανενός ΔΟΑΤΑΠ δεν μπορεί να επιβάλλει σε ένα Πανεπιστήμιο του εξωτερικού να δεχτεί τον κάτοχο ενός τίτλου σπουδών αναγνωρισμένου από τον ΔΟΑΤΑΠ στο μεταπτυχιακό του πρόγραμμα. Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι οι τυπικές , γραφειοκρατικές και χρονοβόρες διαδικασίες του ΔΟΑΤΑΠ δεν είναι εξ ορισμού αξιόπιστες. Ας αποφασίζει λοιπόν η ακαδημαϊκή κοινότητα με ίδιες διαδικασίες και όχι κάποιες κλειστές επιτροπές.
Συμπέρασμα ;
1. Να αναγνωρίζονται ως Πανεπιστημιακοί όλοι οι τίτλοι σπουδών που προέρχονται από Πανεπιστήμια αναγνωρισμένα από τις αρμόδιες κρατικές υπηρεσίες στη χώρα τους, να συμπεριλαμβάνονται δηλαδή στις λίστες που θα παραδίδουν τα Προξενεία και οι Πρεσβείες της χώρα μας. Οτιδήποτε άλλο είναι απαξιωτικό, άδικο και «αλαζονικό».
2. Η αμιγώς ακαδημαϊκή αναγνώριση να «αποδίδεται» κατά περίπτωση από τα δικά μας Πανεπιστήμια όταν κάποιος επιθυμεί να συνεχίσει τις σπουδές του στην Ελλάδα. Γατί αλλιώς τι αξία και ποιο στόχο υπηρετεί η διαδικασία της μέσω ΔΟΑΤΑΠ ακαδημαϊκής αναγνώρισης ;
Βήμα τρίτο και πολύ ενδιαφέρον. Τι γίνεται με την επαγγελματική αναγνώριση ; Και εδώ εμπλέκεται ο ΔΟΑΤΑΠ. Αφού προϋπόθεση για την επαγγελματική αναγνώριση είναι η περιβόητη αντιστοίχηση από τον ΔΟΑΤΑΠ. Κακώς. Κάκιστα. Η επαγγελματική αναγνώριση, η απόδοση δηλαδή επαγγελματικών δικαιωμάτων σε πτυχιούχους του εξωτερικού, πρέπει να είναι μέλημα των επαγγελματικών επιμελητηρίων και επαγγελματικών ενώσεων και συνδέσμων. Κανενός άλλου. Γιατί μόνο αυτοί οι φορείς έχουν κάθε λόγο να εντάξουν με ιδιαίτερη προσοχή στον επαγγελματικό κλάδο που αντιπροσωπεύουν έναν υποψήφιο επαγγελματία. Οι ενώσεις αυτές θα θέσουν τα standards εισόδου στο επάγγελμα. Έχουν τη δυνατότητα να αποφασίσουν με απευθείας αναγνωρίσεις ή με ειδικές εξετάσεις ή με βάση αλλά κριτήρια όπως η θέση του υποψηφίου επαγγελματία στο εθνικό προσοντολόγιο, η πιστοποιημένη προϋπηρεσία κλπ. Δεν είναι το αντικείμενο αυτού του σημειώματος να υποδείξει τον τρόπο και τις διαδικασίες – είναι αντικείμενο άλλης συζήτησης αυτό – αλλά είναι ξεκάθαρο ότι η επαγγελματική αναγνώριση αφορά τους επαγγελματίες και τις ενώσεις τους και κανένα ΔΟΑΤΑΠ ή όποιον άλλο νεοσύστατο φορέα . Στην περίπτωση αυτή ο ρόλος του επίσημου κράτους πρέπει να είναι εποπτικός και με πρόθεση την απόλυτη τήρηση των διαδικασιών.
Τελικό συμπέρασμα : ο ΔΟΑΤΑΠ δεν χρειάζεται. Είναι αναχρονιστικός θεσμός που δεν προσφέρει τίποτε άλλο παρά ταλαιπωρία, τροφή για σχόλια και ευκαιρίες για αμφισβητήσεις…
Κάθε Πανεπιστημιακό πτυχίο αναγνωρισμένο στη χώρα από την οποία προέρχεται πρέπει να θεωρείται Πανεπιστημιακός τίτλος σπουδών. Η ακαδημαϊκή αναγνώριση πρέπει να αποδίδεται κατά περίπτωση από τα Ελληνικά Πανεπιστήμια. Η επαγγελματική αναγνώριση από τα Επαγγελματικά επιμελητήρια, ενώσεις και οργανώσεις.
Είμαι φυσικά πρόθυμος να δημοσιεύσω αντίθετες απόψεις και να απαντήσω
σε ερωτήματα.

Τελευταία Άρθρα

Νέα διετή προγράμματα στα ΑΕΙ...

04 Νοεμβρίου 2017

Ο Υπουργός Γαβρόγλου και οι...

Ο έντιμος άνθρωπος κυρ Παντελής...

20 Μαρτίου 2017

Αν ήταν εύκολο να αντιληφτεί...

Ερμηνεύοντας την κρίση. Σκέψεις ανάμεσα...

07 Ιανουαρίου 2017

Η πολιτική κρίση είναι όσο...

ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ - ΨΗΦΙΑΚΗ ΥΠΟΓΡΑΦΗ

09 Δεκεμβρίου 2016

Περίληψη Η «εισβολή» και επιβολή...

ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΚΑΙ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ ΜΕ ΤΟΥΣ...

23 Νοεμβρίου 2016

Προκαλέστε τους ανθρώπους να συνεργαστούν...

Search