ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Ερωτήματα στρατηγικής για την κεντροαριστερά

Είμαι ανάμεσα σε αυτούς που από την πρώτη στιγμή υποστήριξαν δημόσια το δύσκολο και δαιδαλώδες εγχείρημα για τη δημιουργία ενός ενιαίου πολιτικού σχήματος με την ισότιμη και χωρίς αποκλεισμούς συμμετοχή όλων των φορέων που κινούνται στην ιδεολογική και πολιτική περιοχή του δημοκρατικού μεταρρυθμιστικού κέντρου και της σοσιαλδημοκρατίας. Μάλιστα, σε σχετικό δημοσίευμά μου, προ μηνών, είχα τονίσει ότι σε πρώτη φάση, το κεντρικό ζήτημα ήταν η διαμόρφωση ενός σταθερού γενικού πλαισίου ιδεολογικής και πολιτικής αναφοράς και όχι η ανάδειξη επί μέρους διαφορών, σημαντικών μεν αλλά όχι  στρατηγικού ενδιαφέροντος, τουλάχιστον σε πρώτο επίπεδο.

Από την εποχή των πρώτων πρακτικών κινήσεων προς την κατεύθυνση της συνεύρεσης των δυνάμεων που επιθυμούσαν και επιθυμούν να συμπλεύσουν και να συνδιαμορφώσουν τους γενικούς όρους συνεργασίας, έχουν γίνει πολύ σημαντικά βήματα ανάμεσα στα οποία και ο προσδιορισμός της προγραμματικής συνδιάσκεψης και η δημιουργία της επιτροπής θέσεων και διαλόγου.

Από το σκηνικό βέβαια δεν έλειψαν, ούτε λείπουν, οι αντιπαραθέσεις γραμμών και τάσεων που άλλοτε έχουν ένα ελάχιστο ή και μεγαλύτερο πολιτικό και ιδεολογικό έρεισμα και άλλοτε είναι απλά «προσωπικές μάχες» για την επιβίωση σε ένα περιβάλλον που φαίνεται ότι αλλάζει.  Αυτές οι αντιπαραθέσεις, πολιτικά τεκμηριωμένες ή μη, εκδηλώνονται τόσο στο εσωτερικό περιβάλλον των δυνάμεων που κινούνται προς την κατεύθυνση της συνεργασίας και συμπόρευσης όσο και στον περίγυρό τους.

Ιδιαίτερο δε ενδιαφέρον έχει το αναμενόμενο πλαίσιο αρχών και θέσεων της επιτροπής διαλόγου αφού θα αποτελέσει το γενικό εγχειρίδιο και το προσδιοριστικό χαρακτηριστικό που θα εγγυάται την ένθεν κακείθεν ιδεολογική και πολιτική, σχετική βέβαια, αυτονομία της συμπαράταξης.

Στις προθέσεις μου δεν είναι να παίξω το ρόλο του υποβολέα ούτε και να υποκαταστήσω, έστω και στον ελάχιστο βαθμό, την επιτροπή διαλόγου για τη συνεργασία. Θεωρώ όμως ότι υπάρχουν μια σειρά λιγότερο ή περισσότερο ανοιχτά ζητήματα που πρέπει να απασχολήσουν τους συνεργαζόμουν φορείς στο μέτρο που η στόχευση παραμένει αυτή που αποτέλεσε την αιτία της σύγκλισης των δημοκρατικών και προοδευτικών δυνάμεων, δηλαδή η οργάνωση και συγκρότηση του νέου πολιτικού οργανισμού που θα δραστηριοποιείται στο ζωτικό πολιτικό χώρο ανάμεσα στους εκπροσώπους του νεοφιλελευθερισμού και του εθνολαϊκισμού.

Η οπτική λοιπόν του όλου εγχειρήματος με όρους πολιτικής στρατηγικής θέτει επί τάπητος αυτό καθεαυτό το ίδιο το ζήτημα της στρατηγικής. Ποιο είναι το ιδεολογικό και πολιτικό όραμα και η αποστολή της συμπαράταξης; Ποιοι είναι οι αντικειμενικοί πολιτικοί στόχοι ; Ποιες είναι οι επί μέρους πολιτικές στρατηγικές;

Περνώντας δε στο στάδιο της εφαρμογής, προκύπτουν άλλα σημαντικά ερωτήματα της μορφής : Ποια είναι τα επί μέρους προγράμματα ανά θεματική κατηγορία, ποιος είναι πολιτικός προϋπολογισμός που τα συνοδεύει και ποιες οι ενδεδειγμένες πολιτικές και οργανωτικές διαδικασίες για την υλοποίησή τους στον ενεστώτα και μέλλοντα χρόνο ;

Τέλος, ποιο είναι το σύστημα πολιτικού ελέγχου , αξιολόγησης και αναθεώρησης των επί μέρους στόχων στο βαθμό που αυτό κριθεί απαραίτητο ;

Η διαμόρφωση του οραματικού στόχου και  της γενικής πολιτικής στρατηγικής της συμπαράταξης  θα έχει αξία αν παράλληλα ανοίξει ένα μέτωπο εσωτερικής και εξωτερικής αξιολόγησης από τις πολιτικές δυνάμεις που συμμετέχουν στη μεγάλη αυτή προσπάθεια. Οφείλουν, κατά τη γνώμη μου, τα κόμματα και οι διάφορες κινήσεις, να (επανα)προσδιορίσουν, (ανα)διαμορφώσουν και να επικαιροποιήσουν ή επιβεβαιώσουν το πολιτικό και οργανωτικό τους οπλοστάσιο μελετώντας και αναδεικνύοντας τους πολιτικούς πόρους και το δυναμικό που διαθέτουν, την πολιτική τεχνολογία και τις οριακές και θεμελιώσεις ικανότητές τους, σε συνδυασμό με τις διαχρονικές αξίες και την κουλτούρα τους. Αυτή η ενδοσκόπηση σε αντιστοίχιση με την διαρκή και επισταμένη μελέτη τόσο του μακρο - πολιτικού περιβάλλοντος σε όλες του τις εκδοχές (οικονομική, πολιτική, κοινωνική, τεχνολογική, δημογραφική και παγκόσμια), όσο και του μικρο - πολιτικού (με την αποκωδικοποίηση των χαρακτηριστικών του τωρινού και μελλοντικού πολιτικού ακροατηρίου, τον πολιτικό ανταγωνισμό, την πολιτική επιχειρηματολογία, κλπ), αποτελούν εγγυητική δύναμη αλλά και προϋπόθεση για τη χάραξη της νέας πολιτικής στρατηγικής.

Η δημοκρατικές δυνάμεις διαθέτουν μεγάλη και μακρά πολιτική εμπειρία, είτε ως κόμματα εξουσίας είτε ως αντιπολίτευση. Η μελέτη και η ανάδειξη των ποιοτικών χαρακτηριστικών της πολιτικής αλυσίδας αξίας των φορέων αυτών, όπως διαμορφώθηκε με την πολυεπίπεδη παρουσία τους στην Ελληνική πολιτική σκηνή, σε συνδυασμό με την έντιμη και χωρίς εκπτώσεις καταγραφή και παραδοχή των ιστορικών πολιτικών τους ευθυνών, θα λειτουργήσει ενισχυτικά και ευεργετικά για την ευδοκίμηση του επιδιωκόμενου στόχου. Του στόχου της (επανα)συγκρότησης  του πολιτικού φορέα που σήμερα είναι το επιτακτικό ζητούμενο στην Ελληνική πολιτική σκηνή.                

Τελευταία Άρθρα

Νέα διετή προγράμματα στα ΑΕΙ...

04 Νοεμβρίου 2017

Ο Υπουργός Γαβρόγλου και οι...

Ο έντιμος άνθρωπος κυρ Παντελής...

20 Μαρτίου 2017

Αν ήταν εύκολο να αντιληφτεί...

Ερμηνεύοντας την κρίση. Σκέψεις ανάμεσα...

07 Ιανουαρίου 2017

Η πολιτική κρίση είναι όσο...

ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ - ΨΗΦΙΑΚΗ ΥΠΟΓΡΑΦΗ

09 Δεκεμβρίου 2016

Περίληψη Η «εισβολή» και επιβολή...

ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΚΑΙ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ ΜΕ ΤΟΥΣ...

23 Νοεμβρίου 2016

Προκαλέστε τους ανθρώπους να συνεργαστούν...

Search