ΣΧΟΛΙΑ

Ευρώ. Λογική, φόβος ή αδιαφορία ;

Μου ζήτησαν φίλοι μου να σχολιάσω τα τελευταία ευρήματα της μέτρησης αναφορικά με τη στάση των Ελλήνων απέναντι στο ευρώ. Πράγματι υπάρχει  μια αργή αλλά σαφής μεταστροφή,  δηλαδή ο αριθμός των πολιτών που θεωρούν ότι η χώρα εκτός ευρώ δεν διακινδυνεύει τίποτε, διαρκώς αυξάνεται.

   Καταρχήν είναι σημαντικό να τονίσουμε ότι οι απόψεις διαμορφώνονται με βάση το επίπεδο και την ποιότητα πληροφόρησης που έχει ο καθένας. Σε αυτό δε ιδιαίτερο ρόλο παίζει η πηγή της πληροφόρησης. Σε γενικές γραμμές, με εξαίρεση απόψεις που ακούστηκαν και διαβάστηκαν την καυτή περίοδο του περσινού καλοκαιριού σε συνθήκες πολιτικού αναβρασμού, δεν έχει ανοίξει ακόμη ένας ευρύς και ουσιαστικός διάλογος για το θέμα της παρουσίας της χώρας στην Ευρωζώνη. Ένας διάλογος που θα υπερβαίνει την αναμενόμενη βέβαια πολιτική προσέγγιση και θα επιμένει στις οικονομικές πτυχές του θέματος. Οι όποιες αναφορές και αναλύσεις έμειναν εντός του στενού οπτικού πεδίου των οικονομολόγων και δεν εκλαϊκεύτηκαν ούτως ώστε να γίνουν κατανοητές στο ευρύ κοινό.    Με άλλα λόγια οι δύο κεντρικές απόψεις για την παραμονή ή όχι στο ευρώ φαίνεται να στηρίζονται περισσότερο στα αντίστοιχα φοβικά σύνδρομα που γεννούσαν και γεννούν παρά σε μια εκλαϊκευμένη τεκμηρίωση υπέρ της μιας ή της άλλης γραμμής.

   Σε αυτή την ελλειμματική κατάσταση έρχεται τώρα να προστεθεί και μια όχι τόσο νέα αλλά σίγουρα διογκούμενη, αναφορικά με την αποδοχή της, προσέγγιση. Όσο και αν φαίνεται παράδοξο ένα μεγάλος μέρος του πληθυσμού που τοποθετείται αρνητικά σε σχέση με το ευρώ και την παρουσία της χώρας μας τουλάχιστον στην Ευρωζώνη, ακολουθεί, χωρίς να το αντιλαμβάνεται βέβαια. την κλασική θέση «οι εργαζόμενοι στη μάχη τους ενάντια στο σύστημα δεν έχουν να χάσουν παρά τις αλυσίδες τους» !   Σε πολύ ελεύθερη μετάφραση αυτός που προσμετρείται στους αντιπάλους του ευρώ είναι ήδη χαμένος ! Άρα δεν το αντιμετωπίζει ως ένα συμβάν που θα αλλοιώσει, θα αλλάξει συθέμελα τα οικονομικά του δεδομένα.

   Είναι εμφανές λοιπόν ότι δεν πρόκειται για μια τεκμηριωμένη και «δουλεμένη» άποψη αλλά για μια «ψυχολογική στάση» απόρροια των βιωμάτων και εμπειριών της τελευταίας εξαετίας όπου πάντα οι κακοί (ή οι καλοί) ήταν οι Ευρωπαίοι…. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν αντικειμενικές συνθήκες που να αιτιολογούν τη σταδιακή μεταστροφή των πολιτών και την επιλογή(;) τους για την επιστροφή στη δραχμή. Απέναντι στο πρόβλημα που βίωσε και βιώνει ο καθένας τα όποια επιχειρήματα – και υπάρχουν όντως πολλά – υπέρ της παραμονής της χώρας στο ευρώ, δυστυχώς αδυνατίζουν αφού η εμπειρία πάντοτε προηγείται σε αυτές τις περιπτώσεις.

Δεν είναι λίγοι αυτοί που ισχυρίζονται ότι οι οπαδοί της δραχμής δεν έχουν παρά ελάχιστη σχέση με το «κίνημα» του «όλοι είναι ίδιοι και άρα όλα θα είναι ίδια και δεν αλλάζει τίποτε». Αυτοί κατηγορούνται από τους φιλοευρωπαϊστές ότι φτιάχνουν το δικό τους δράκο, το δικό τους παραμύθι με τη λογική της ισοπέδωσης και τελικά της αδιαφορίας για τη χώρα. Ίσως έχουν δίκιο αλλά και το ότι οι άλλοι τους κατηγορούν ότι με την εμμονή τους στο ευρώ συνεχίζουν ένα διαχρονικό κυνήγι μαγισσών δεν είναι εντελώς άδικο…. Το άμεσο μέλλον θα δείξει ποιος πραγματικά έχει δίκιο.

   Εκείνο που προέχει είναι να πρυτανεύσει η λογική και όχι ο φόβος ή και η απέχθεια και απαξίωση των πάντων.

Τελευταία Άρθρα

Νέα διετή προγράμματα στα ΑΕΙ...

04 Νοεμβρίου 2017

Ο Υπουργός Γαβρόγλου και οι...

Ο έντιμος άνθρωπος κυρ Παντελής...

20 Μαρτίου 2017

Αν ήταν εύκολο να αντιληφτεί...

Ερμηνεύοντας την κρίση. Σκέψεις ανάμεσα...

07 Ιανουαρίου 2017

Η πολιτική κρίση είναι όσο...

ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ - ΨΗΦΙΑΚΗ ΥΠΟΓΡΑΦΗ

09 Δεκεμβρίου 2016

Περίληψη Η «εισβολή» και επιβολή...

ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΚΑΙ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ ΜΕ ΤΟΥΣ...

23 Νοεμβρίου 2016

Προκαλέστε τους ανθρώπους να συνεργαστούν...

Search